(۶۴۸-۷۲۶ق) فقید و متکلم شیعه در قرن هشتم قمری. او بیش تر از ۱۲۰ کتاب در فنهای گوناگون علمی مثل فقه، صحبت، تعبیر و تفسیر، منطق، اصول، و رجال نگاشته که بعضی از آنها جزو منابع درس دادن و رسیدگی در حیطههای علمیه شیعه میباشد. علامه حلی دارنده نقش مهمی در توسعه و گسترش فقه شیعه دانسته می گردد و همینطور گفته می گردد که او مبانی کلامی و اعتقادی شیعه را با توکل بر مبانی عقلی تشریفات ترحیم مشهد تبیین کرد.
کتابهای باب حادیعشر و کشف المراد علامه حلی که گستردن تجرید الاعتقاد خواجه نصیرالدین طوسی میباشد، جزء منابع مهم رسیدگی اعتقادات در شیعه به شمار میرود. نهج الحق و کشف الصدق، خلاصة الاقوال، الجوهر النضید، تذکرة الفقهاء، قواعد الاحکام و متفاوت الشیعه دارای اسم و رسمترین اثرها وی می باشند.
علامه حلی اول کسی دانسته گردیده که با کنیه آیتالله خوانده شد. قطبالدین رازی، فخرالمحققین، ابنمعیه و محمد بن علی جرجانی از شاخصترین شاگردان او بودهاند. حضور وی در کشور ایران و دربار فرمانروا محمد خدابنده دارنده نقش موثری در ترویج مذهب تشیع در کشور ایران دانسته گردیده است.
معاش و علم آموزی دانش
حسن بن یوسف بن مطهّر حلی، مشهور به علامه حلی در ۲۹ رمضان سال ۶۴۸ قمری در حله در عراق دیده به جهان گشود.[۱] پدرش یوسف بن مطهر از متکلمان و عالمان دانش اصول در حله بود.[۲] وی تعدادی سال بیشتر نداشت که با ارشادوراهنمایی پدرش برای یادگیری قرآن به مدرسه رفت و قرائت و تایپ کردن را در مدرسه فراگرفت. آنگاه مقدمات و ادبیات عرب و علم ها فقه، اصول فقه، حدیث و حرف را نزد پدرش و خان داییاش پژوهشگر حلی یادگرفت. وی به دنبال، علم ها منطق، فلسفه و هیئت را نزد اساتید دیگر، بهویژه خواجه نصیرالدین طوسی یادگرفت و پیش از وصال به سن بلوغ به جايگاه اجتهاد رسید. علامه حلی به باعث دستیابی فضیلتهای بسیار در سن معدود در نزد خانواده و پژوهشگران به جمال الدین معروف شد.[۳]
قبر علامه حلی در مقبره امام علی(ع)
وفات
علامه حلی بعداز مرگ پاد شاه محمد خدابنده در سال ۷۱۶ قمری به شهر حله برگشت و تا پایان قدمت در آنجا اقامت گزید. او آخر و عاقبت ۲۱ محرم ۷۲۶ق در سن ۷۸ سالگی، در شهر حله وفات یافت و در بقعه امیرالمومنین به خاک امانت شد.[۴]
رده علمی
بعد از مرگ پژوهشگر حلی در سال ۶۷۶ قمری که مرجعیت شیعه ها را بر ذمه داشت، شاگردان او و پژوهشگران حله بعداز جستجوی شخصی که آمادگی زعامت و مرجعیت شیعه ها را داشته باشد، علامه حلی را برای این فرمان اساسی مطلوب یافتند و وی در ۲۸سالگی مرجعیت شیعه را بر ذمه گرفت.[۵]
(۶۴۸-۷۲۶ق) فقید و متکلم شیعه در قرن هشتم قمری. او بیش تر از ۱۲۰ کتاب در فنهای گوناگون علمی مثل فقه، صحبت، تعبیر و تفسیر، منطق، اصول، و رجال نگاشته که بعضی از آنها جزو منابع درس دادن و رسیدگی در حیطههای علمیه شیعه میباشد. علامه حلی دارنده نقش مهمی در توسعه و گسترش فقه شیعه دانسته می گردد و همینطور گفته می گردد که او مبانی کلامی و اعتقادی شیعه را با توکل بر مبانی عقلی تشریفات ترحیم مشهد تبیین کرد.
کتابهای باب حادیعشر و کشف المراد علامه حلی که گستردن تجرید الاعتقاد خواجه نصیرالدین طوسی میباشد، جزء منابع مهم رسیدگی اعتقادات در شیعه به شمار میرود. نهج الحق و کشف الصدق، خلاصة الاقوال، الجوهر النضید، تذکرة الفقهاء، قواعد الاحکام و متفاوت الشیعه دارای اسم و رسمترین اثرها وی می باشند.
علامه حلی اول کسی دانسته گردیده که با کنیه آیتالله خوانده شد. قطبالدین رازی، فخرالمحققین، ابنمعیه و محمد بن علی جرجانی از شاخصترین شاگردان او بودهاند. حضور وی در کشور ایران و دربار فرمانروا محمد خدابنده دارنده نقش موثری در ترویج مذهب تشیع در کشور ایران دانسته گردیده است.
معاش و علم آموزی دانش
حسن بن یوسف بن مطهّر حلی، مشهور به علامه حلی در ۲۹ رمضان سال ۶۴۸ قمری در حله در عراق دیده به جهان گشود.[۱] پدرش یوسف بن مطهر از متکلمان و عالمان دانش اصول در حله بود.[۲] وی تعدادی سال بیشتر نداشت که با ارشادوراهنمایی پدرش برای یادگیری قرآن به مدرسه رفت و قرائت و تایپ کردن را در مدرسه فراگرفت. آنگاه مقدمات و ادبیات عرب و علم ها فقه، اصول فقه، حدیث و حرف را نزد پدرش و خان داییاش پژوهشگر حلی یادگرفت. وی به دنبال، علم ها منطق، فلسفه و هیئت را نزد اساتید دیگر، بهویژه خواجه نصیرالدین طوسی یادگرفت و پیش از وصال به سن بلوغ به جايگاه اجتهاد رسید. علامه حلی به باعث دستیابی فضیلتهای بسیار در سن معدود در نزد خانواده و پژوهشگران به جمال الدین معروف شد.[۳]
قبر علامه حلی در مقبره امام علی(ع)
وفات
علامه حلی بعداز مرگ پاد شاه محمد خدابنده در سال ۷۱۶ قمری به شهر حله برگشت و تا پایان قدمت در آنجا اقامت گزید. او آخر و عاقبت ۲۱ محرم ۷۲۶ق در سن ۷۸ سالگی، در شهر حله وفات یافت و در بقعه امیرالمومنین به خاک امانت شد.[۴]
رده علمی
بعد از مرگ پژوهشگر حلی در سال ۶۷۶ قمری که مرجعیت شیعه ها را بر ذمه داشت، شاگردان او و پژوهشگران حله بعداز جستجوی شخصی که آمادگی زعامت و مرجعیت شیعه ها را داشته باشد، علامه حلی را برای این فرمان اساسی مطلوب یافتند و وی در ۲۸سالگی مرجعیت شیعه را بر ذمه گرفت.[۵]
راهنمای کامل برنامهریزی مراسم ترحیم بدون استرس